Transcription of I-C,139

I C 139

I C 139 VALER. MAX. VII 2 ext. 1:
idem, cum Atheniensium scelerata dementia tristem de capite eius [scil. Socratis] sententiam tulisset fortique animo et constanti vultu potionem veneni e manu carnificis accepisset, admoto iam labris poculo, uxore Xanthippe inter fletum et lamentationem vociferante innocentem eum periturum, "quid ergo?" [6] inquit "nocenti mihi mori satius esse duxisti?" inmensam illam sapientiam, quae ne in ipso quidem vitae excessu oblivisci sui potuit! cf.
[ALEX.] in Aristot. soph. elench. p. 172, 11-17:
εἰ τὸ ἀποθανεῖν ἀδίκως αἱρετώτερον τοῦ δικαίως ἀποθανεῖν (ὥσπερ καὶ Σωκράτης πρὸς τὸν εἰπόντα "ὦ Σώκρατες, ἀδίκως ἀποθνήσκεις" εἴρηκε "σὺ δὲ ἄρα ἠβούλου με δικαίως ἀποθανεῖν"˙ ὁ γὰρ δικαίως ἀποθνήσκων ὡς φονεὺς ἢ ὡς κακοῦργος τοῦτο πάσχει˙ ὁ δὲ ἀδίκως πάσχων δίκαιος, καθάπερ καὶ ὁ Σωκράτης), εἰ οὖν τὸ ἀδίκως, φασὶν οἱ σοφισταί, ἀποθνήσκειν τοῦ δικαίως αἱρετώτερον, καὶ τὸ ἄδικον τοῦ δικαίου αἱρετώτερον. cf. THEON progymn. 5 p. 99, 29-100,3.
STEPHAN. in Aristot. rhet. p. 280, 22-25:
ὃ καὶ Σωκράτης ἐν τῇ εἱρκτῇ φρουρούμενος πρὸς τὸν ἑταῖρον αὐτοῦ δακρύοντα καὶ λέγοντα "ἀδίκως ἀποθνῄσκεις, ὦ Σώκρατες" παρέδειξεν εἰπὼν "οἴει δέ με δικαίως ἀποθνῄσκειν;" τοῦτο γὰρ τῶν κακούργων ἐστί.